Δημοτικό Σχολείο – Εκπαίδευση – Κοινοτική Βιβλιοθήκη

 Το κτίριο του Δημοτικού Σχολείου θεμελιώθηκε το 1925, ολοκληρώθηκε στα μέσα της  δεκαετίας 1930, λειτούργησε το 1936.

Έκλεισε πριν τέσσερα χρόνια (το 2012), αφού είχαν μείνει τρία παιδιά, τα οποία πηγαίνουν στο Δημοτικό Σχολείο Κεφαλοχωρίου Κόνιτσας, στα δεκαπέντε χλμ. απ΄το Επταχώρι. Σε αίθουσά του  μεταφέρθηκε απ΄την Κοινότητα Επταχωρίου η Κοινοτική Βιβλιοθήκη μας, με 2.800 αξιόλογα βιβλία.

Δημητρίου Ρούφου

«Η κοινότης του Βουρβουτσικού έκπαλαι δεν έπαυσε διατηρούσα γραμματοδιδάσκαλον, κατά τους πρώτους μεν αιώνας (της Τουρκοκρατίας) δια των ιερέων της κοινότητος, βραδύτερον δε, από τας αρχάς του 18ου αιώνος, δια καλού τινος διδασκάλου, όστις εδίδασκε εις τους μαθητάς αυτού ανάγνωσιν ελευθέραν, γραφήν και τας τέσσαρας πράξεις της αριθμητικής δια τον πρακτικόν βίον αυτών. Από του 1831 ο διοριζόμενος διδάσκαλος, εκτός των ανωτέρω, εδίδασκε τους μαθητάς αυτού μικράν ιεράν ιστορίαν, μικράν τινα γεωγραφίαν και στοιχειώδη γραμματικήν».

Από το βιβλίο του Δημητρίου Τσίγκαλου «Το Επταχώρι, χίλια χρόνια στις εθνικές επάλξεις» (σελίδα 141, κεφάλαιο Γ’, «Η εκπαίδευση στο Βουρβουτσικό την εποχή της Τουρκοκρατίας»)

(Βουρβουτσικό ή Μπουρμπουτσκό ονομαζόταν το Επταχώρι ως το 1927)

 

Φεβρουάριος 2016, Ιωάννα Λουλάκη

Κάθε φορά που βλέπω το Δημοτικό Σχολείο του χωριού μου, όπου φοίτησα τη δεκαετία του ’60, μου έρχονται στο νου αυτοί οι στίχοι του Κωστή Παλαμά…

Τα σκολειά χτίστε

… Λιτά χτίστε τα, απλόχωρα,
μεγάλα, γερά θεμελιωμένα,
απ της χώρας, ακάθαρτης,
πολύβουης, αρρωστιάρας, μακριά.
Μακριά τ’ ανήλιαγα σοκάκια,
τα σκολειά χτίστε.
Και τα πορτοπαράθυρα των τοίχων
περίσσια ανοίχτε, να έρχεται ο κυρ Ήλιος,
διαφεντευτής, να χύνεται,
να φεύγει, ονειρεμένο πίσω του
αργοσέρνοντας το φεγγάρι.
Γιομίζοντάς τα να τα ζωντανεύουν
μαϊστράλια και βοριάδες και μελτέμια
με τους κελαηδισμούς και με τους μόσκους,
κι ο δάσκαλος, ποιητής
και τα βιβλία να είναι σαν τα κρίνα …

 Και ένα ποίημα που γράφτηκε για το σχολείο Επταχωρίου. Από το βιβλίο: Επταχώρι, στίχοι και εικόνες. Μιχάλης Κεραμάρης – Ιωάννα Λουλάκη

   Δημοτικό Σχολείο

 Μέσα σ’ αυτό άναψε το φως για να βγούμε από της άγνοιας το σκοτάδι.

Μέσα σ’ αυτό λειάνθηκε της αμάθειας η τραχύτητα.

Μέσα σ’ αυτό πλούτινε η ψυχή μας με τον πλούτο τής γλώσσας μας.

Μέσα σ’ αυτό πλημμύρισε η καρδιά μας από Ελλάδα.

Με τέχνη χτισμένο, ψηλό και λιτό,

ευάερο, ευήλιο, ευρύχωρο, απλό,

πολλά παραθύρια και σκάλα φαρδιά,

φιλόξενο πάντοτε για τα παιδιά.

Ναός των γραμμάτων, του γένους φρουρός,

της γνώσης φορέας, του σκότους εχθρός.

Αν έλειπαν κάποιων τα βάρβαρα χέρια,

βέργες, φωνές και βαριές προσβολές,

κάποιες αλήθειες διαστρεβλωμένες,

και σκοπιμότητες απατηλές,

θα ’μασταν όλοι καλύτεροι, πλήρεις,

και σαν μεγαλώναμε, καθάριες αρχές.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΕΡΑΜΑΡΗΣ