Ο Αργύρης Παφίλης μάς παραχώρησε τις φωτογραφίες και το ντοκιμαντέρ-οδοιπορικό του στο Επταχώρι το 2007. “ΒΑ του μοναστηριού του Αγίου Γεωργίου Επταχωρίου βρίσκεται τούτος ο μικρός πανέμορφος ναός αφιερωμένος στα Εισόδια της Θεοτόκου. Ο ναός πιθανόν να κτίστηκε και να ιστορήθηκε το 1660, με έξοδα του ιερέα Μιχαήλ, ο οποίος ήταν και ο οικονόμος του μοναστηριού.” […]
Βρίσκεται στο κέντρο του χωριού, είναι πολιούχος Επταχωρίου. Πρέπει να είχε κτιστεί σε πολύ παλιά εποχή, ίσως νωρίτερα από τον δέκατο έβδομο αιώνα. Με το πέρασμα των χρόνων σιγά σιγά κατέρρευσε. Το 1914 ο Επταχωρίτης μηχανικός Βασίλειος Μπεκιάρης αποφάσισε να ανοικοδομήσει στην ίδια θέση έναν καινούριο μεγαλόπρεπο ναό, προσφέροντας τις 1000 λίρες, που ήταν η
Βιβλία για το Επταχώρι έγραψαν οι: Δημήτριος Ρούφος, Κωνσταντίνος Βογιατζής, Ιωάννης Σόλτας, Δημήτριος Ταμπακόπουλος, Δημήτριος Τσίγκαλος, Κωνσταντίνος Μάνος, Μιχάλης Γ. Δήμου, Μιχάλης Κεραμάρης, Ιωάννα Λουλάκη. Δημήτριος Ρούφος – Παπαθεοδώρου (Ιατροφιλόσοφος) Γεννήθηκε στο Βουρβουτσικό. Ήταν ο πρώτος γιατρός τού Άργους Ορεστικού, όπου είχε εγκατασταθεί από το 1866. Έγραψε στη δεκαετία 1900-1910: «Ιστορικά Ανέκδοτα Βουρβουτσικού» «Γενεαλογική ιστορία
1912: Η συμβολή τού Μπεκιάρη στην απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης. «Ο μηχανικός Βασίλειος Μπεκιάρης ήταν γέννημα θρέμμα αρχοντικής οικογένειας του Βουρβουτσικού (Επταχωρίου). Η οικογένειά του μετανάστευσε στη Θεσσαλία, στο Καζακλάρ (Αμπελώνα Λάρισας) μετά την απελευθέρωσή της (1881), μαζί με πολλές άλλες οικογένειες. Ακολούθησε εθελοντικά τον ελληνικό στρατό το 1912 στην απελευθερωτική του πορεία, παρέχοντας τις πολύτιμες
Το ξεχωριστό, πανάρχαιο έθιμο Στο Επταχώρι η ημέρα της Πρωτοχρονιάς αποτελεί ένα πραγματικό ξεφάντωμα. Από τα χαράματα ως το βράδυ όλο το χωριό στο πόδι! Όλοι συμμετέχουν σ’ ένα εντυπωσιακό λαϊκό δρώμενο, του οποίου το παρελθόν είναι παμπάλαιο, και πιθανότατα κρατάει από την αρχαιότητα. Οι νέοι του χωριού, αλλά και κάποιοι μερακλήδες μεσήλικες, «γένονται
Είναι έθιμο των Θεοφανείων στο Επταχώρι. Το χορεύουν έξι ζευγάρια νέων. Ντυμένες με την τοπική παραδοσιακή «στόφα» οι κοπέλες, ενώ οι νεαροί με άσπρη φουστανέλα. Οι “ντάμες” και οι “καβαλιέροι”, έτσι τους έλεγαν στο χωριό! Οι δώδεκα χορευτές, μέχρι αρχές δεκαετίας ’60, ήταν μόνο άντρες, δηλαδή οι έξι ήταν άντρες ντυμένοι με τη γυναικεία “στόφα”.
