Την Κυριακή της Αποκριάς ανάβουμε το βράδυ φωτιά στην πλατεία μας, στο Μεσοχώρι, με κέδρα και ξύλα από το δάσος Επταχωρίου. Φροντίζει γι΄αυτό ο Πολιτιστικός Σύλλογος που προσφέρει σουβλάκια σε όλους. Οι οργανοπαίχτες Χαλκιάδες του χωριού παίζουν και γίνεται χορός γύρω απ΄τη φωτιά. Ας δούμε τι γινόταν παλιότερα, δηλαδή κάπου ως τη δεκαετία ’70, που […]
(Παλιότερα και σήμερα στο Επταχώρι) «Κόλιντα, μέλιντα σούρβα Βασίληνα. Κι μένα, μπάμπου, κλούρα να μη σ΄τσακίσου την κουκούδα.” Σ΄όλα τα σπίτια του χωριού, την παραμονή των Χριστουγέννων, από βραδύς ως το πρωί, ακούγονταν το χαρμόσυνο αυτό τετράστιχο, ανακατωμένο με το θόρυβο, που δυνάμωνε από πόρτα σε πόρτα με τις τζιουμπανίκες των παιδιών. Μέρες πολλές ετοιμάζονταν
Τη μέρα της γιορτής του Αγίου Γεωργίου, συνήθως Δεύτερη Μέρα Πάσχα. Γράφει ο Επταχωρίτης δάσκαλος Δημήτριος Τσίγκαλος στο βιβλίο ΜΝΗΜΕΣ – ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ: “Μετά την απόλυση της εκκλησιάς τραγούδια και χοροί δίνουν τον πανηγυρικό τόνο της ημέρας. Ήταν από παλιά καθιερωμένο να αγοράζονται οι τρεις πρώτοι χοροί για να ενισχύεται οικονομικά το ταμείο του μοναστηριού. Συναγωνίζονταν
Το ξεχωριστό, πανάρχαιο έθιμο Στο Επταχώρι η ημέρα της Πρωτοχρονιάς αποτελεί ένα πραγματικό ξεφάντωμα. Από τα χαράματα ως το βράδυ όλο το χωριό στο πόδι! Όλοι συμμετέχουν σ’ ένα εντυπωσιακό λαϊκό δρώμενο, του οποίου το παρελθόν είναι παμπάλαιο, και πιθανότατα κρατάει από την αρχαιότητα. Οι νέοι του χωριού, αλλά και κάποιοι μερακλήδες μεσήλικες, «γένονται
Είναι έθιμο των Θεοφανείων στο Επταχώρι. Το χορεύουν έξι ζευγάρια νέων. Ντυμένες με την τοπική παραδοσιακή «στόφα» οι κοπέλες, ενώ οι νεαροί με άσπρη φουστανέλα. Οι “ντάμες” και οι “καβαλιέροι”, έτσι τους έλεγαν στο χωριό! Οι δώδεκα χορευτές, μέχρι αρχές δεκαετίας ’60, ήταν μόνο άντρες, δηλαδή οι έξι ήταν άντρες ντυμένοι με τη γυναικεία “στόφα”.
