ag-georgios-2010

 

Σε πλαγιά του Τάλιαρου, αγναντεύοντας το Σμόλικα της Πίνδου και τις Αρένες του Γράμμου, βρίσκεται το μοναστήρι Αγίου Γεωργίου Επταχωρίου, με αξιόλογες τοιχογραφίες  βυζαντινής τεχνοτροπίας.

Σύμφωνα με την επιγραφή, σε βυζαντινή γραφή, που υπάρχει στον πρόναο χρονολογείται στο 1625:

«...ΚΑΙ ΕΤΕΛΕΙΩΘΗ ΕΝ ΜΗΝΙ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΩ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ ΖΡΛΓ»
Περισσότερα στο ντοκιμαντέρ  του δημοσιογράφου-περιηγητή-καλλιτέχνη Αργύρη Παφίλη, από το οδοιπορικό του στο Επταχώρι το 2007

Γράφει το 1962 για το μοναστήρι μας ο 29χρονος τότε δάσκαλος Κωνσταντίνος Μάνος  στο βιβλίο του ΛΑΟΓΡΑΦΙΑ ΕΠΤΑΧΩΡΙΟΥ – ΒΟΪΟΥ 

« Ξεχωριστή θέση στην ευχάριστη πλευρά της ζωής του χωριού παίρνουν ορισμένες γιορτινές ημέρες μια απ’ τις οποίες είναι και η ημέρα του Αγίου Γεωργίου.

Το μοναστήρι τού Αγίου Γεωργίου βρίσκεται στη νοτιο­ανατολική κατεύθυνση του χωριού και σε φέρνει εκεί ένας ανηφορικός δρόμος μισής ώρας. Παλιό το μοναστήρι (1625 μ.Χ.)  κει­μήλιο βυζαντινής νοοτροπίας και τέχνης,  επιτυχημένος ο τόπος που το στέριωσαν, υποβλητικός, κλεισμένος αμφιθεατρικά απ’ τούς βράχους, που αντιλαλούν τη φωνή και σε πιάνει «δέος» σαν βρίσκεσαι μόνος.

Εκεί κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου τότε που η φύση βρίσκεται «σ’ ώρα καλή» και χορταίνει το μάτι σου απ’ τις ομορφιές που σκορπά το πράσινο και τα λουλούδια, εκεί μαζεύονται όλοι οι χωριανοί και περνούν μια ευχάριστη μέρα στον τόπο που σμίγει η θρησκεία με τη φύση, όπου λατρεύεις το Θεό ανάμεσα σ’ ό,τι ωραίο δημιούργησε. Και καθώς τα πουλιά κελαηδούν πάνω στα κλαριά, τα νερά κελαρύζουν πέφτοντας απ’ τούς βράχους, η ψαλμωδία ανεβαίνει χαρμόσυνα προς τα ουράνια κι η μυρωδιά απ’ τα ψητά απλώνεται παντού, νομίζεις πως δεν υπάρχουν στιγμές καλύτερες για να ζήσεις και γι’ αυτό ποθείς πάντα αυτή τη μέρα να βρίσκεσαι στο χωριό, στο μοναστήρι, για να πανηγυρίσεις.

Τα μικρά  παιδιά πλέκουν στεφάνια με λυγαριές  και οι μεγάλοι μετά τη λειτουργία αρχίζουν το χορό γύρω από την εκκλησία, αφού πλειοδοτήσουν για ν’ αγοράσουν  τον πρώτο, δεύτερο και τρίτο χορό ενισχύοντας έτσι το ταμείο της εκκλησίας.

Θα πουν κι’ οι γυ­ναίκες τα τραγούδια τους και θα χορέψουν αργά αργά με τον αργό κι ευχάριστο τόνο του τραγουδιού όπως :

«Τώρα Μαϊά (Μάιος), τώρα δροσιά τ’ άι πουλάκι μου

τώρα το καλοκαίρι, καλοκαιρνέ μ’ αέρα,

τώρα φουντώνουν τα κλαριά, τώρα ομορφαίν’ ο τόπος»

Έπειτα σιγά – σιγά θα ετοιμαστούν και θα ξεκινήσουν όλοι μαζί για το χωριό. Στον ενδιάμεσο σταθμό, στο εκκλησάκι του Αγίου Δημητρίου, απ’ όπου αγναντεύεις πανοραματικά το χωριό, οι γυναίκες θα πουν πάλι τραγούδια όπως :

«Θέλουν ν’ ανθίσουν τα κλαριά

κι ο πάγος δεν τ’ αφήνει, μωρ’ περδικούλα μου.

Θέλω κι’ εγώ να σ’ αρνηθώ κι’ ο πόνος δεν μ’ αφήνει.

Σύρε να πεις της μάνας σου να κάνει κι’ άλλη τέτοια

να κάψει κι’ αλλουνού καρδιά πως έκαψε κι’ εμένα.

Θε να την κάνω πεθερά θε να την κάνω μάνα.»

Και φθάνοντας στο χωριό θα κλείσουν τη μέρα με τις επισκέψεις στους Γιωργάδες που γιορτάζουν.

Ευχής έργο θα ήταν αν βρίσκονταν τρόπος να περνούν όλη τη μέρα οι χωριανοί στο γραφικό κι’ επιβλητικό μέρος τού μοναστηριού, με πιο συστηματικό και πλούσιο πρόγραμμα πανηγυρισμού.»

Όλα τα παραπάνω γίνονται και σήμερα, μόνο ψητά δεν έχουμε, κάτι που έσβησε κάπου στη δεκαετία ’60… Όμως έχουμε πίτες-γλυκά-καφέ.

Και στο facebook για τη μέρα της γιορτής του Αγίου Γεωργίου 

https://www.facebook.com/iloulaki/media_set?set=a.844405482263337.1073741883.100000816783799&type=3

και εδώ https://www.facebook.com/iloulaki/media_set?set=a.525979904105898.1073741838.100000816783799&type=3&hc_location=ufi

Ιωάννα Λουλάκη

<